lunes, 18 de septiembre de 2017

"Que sustancias estan afectadas en el Parkinson y que efectos psicológicos producen"

Creo que no esta demás, recordar, recordarme, recordaros, del porque o el motivo de algunas de las cosas que nos suceden a "muchos" (yo creo que si) de los diagnosticados de esa "cosa" denominada Parkinson.
Se que la mayoría de vosotros ya lo sabe y no es mi intención ser el portavoz de nada ni de nadie, pero en mi opinión las cosas sabidas, hay que refrescarlas de tanto en tanto y mas cuando es una cuestión tan delicada como esta, que trata ni mas ni menos, que de nuestras sensaciones, emociones y pensamientos, por lo cual nos hacen ser, vivir y actuar de una manera o de otra.
Creo que esta mas que demostrado científicamente, que somos producto de una gran variedad de combinaciones de elementos concretos, neuronas, proteínas, hormonas, neurotransmisores, etc, etc, osea que somos una amalgama de efectos bioquímicos de todos los elementos que tenemos en nuestro cerebro, en este escrito no deseo, ni pretendo hablar a niveles filosóficos, ni éticos, ni pretendo juzgar, ni opinar, sobre nada, ni sobre nadie en concreto, solo exponer lo que yo he leído, con relación al porque algunas veces actuamos de una forma que ni tan siquiera nosotros nos entendemos y por lo tanto quitarnos presión.
Hay una serie de "cosas" que pueden su-cedernos como la variabilidad en el estado emocional, osea un tobogan de estados de animo, ahora arriba, ahora abajo, una visión de la realidad aveces algo distorsionada, sentimos celos infundados (la mayor parte de las veces), creemos que hay gente que nos tiene mania, que hablan de nosotros, hay un cambio en el apetito y en las necesidades sexuales, en este apartado no se puede dejar fuera, las posibles obsesiones y las adicciones.
También afecta a la sensación y la necesidad por sentir satisfacción o placer casi inmediato, comer chocolate y cosas que nos producen efectos placenteros rápidos e inmediatos, la dificultad en el sueño, no solo por dormir, si no por el querer ir a hacerlo, la tristeza aveces extrema muy aniquiladora y recurrente, la depresión, aunque en mi opinión es apatia y tristeza lo que sentimos mas que depresión.
En fin, casi todo esto esta producido por la disminución de la Dopamina y de la Serotonina, la primera es tanto un neurotransmisor, como una neurohormona, que aparte de controlar los movimientos voluntarios, afecta al aprendizaje, memoria, resolución de problemas, ansiedad social, sueño, cognición, estado emocional, etc, etc
La segunda la Serotonina, cuando baja la Dopamina afecta a esta, que es un neurotransmisor, regula el tracto intestinal, también el apetito, sensación de saciedad, el deseo sexual, controla la temperatura corporal, la actividad motora, afecta y su falta puede provocar osteoporosis y las funciones perceptivas y cognitivas.
En definitiva y para resumir, creo que el conocer los mecanismos bioquímicos, nos dan una información, del porque aveces sentimos y actuamos de una determinada manera, ello puede y debe servirnos, para conocer mas que efectos nos causa la enfermedad, a la vez también para interpretar y colocar en el sitio adecuado nuestro estado y quizá nos puede servir para quitarnos un cierto desasosiego e intranquilidad por nuestro estado emocional, para mi por lo menos, esto me ayuda a juzgarme mas suavemente y el tener una explicación científica, del porque muchas veces, ni yo mismo me entiendo, con relación a lo que siento y hago.
(Así podemos darle la culpa a algo que nadie puede controlar, aunque en mi opinión, esto es para consumo propio, no para explicar a "extraños")

sábado, 16 de septiembre de 2017

Para ti Montse, 31 de Marzo 2015

Texto leído en Catalán en la ceremonia de despedida de Montse López y traducido al Español
“A ti y para ti amiga Montse”
A ti, amiga Montse, siempre querida y admirada.
A ti, mujer, persona vital, generosa y de la que tanto hemos aprendido.
A ti, que amabas con locura, tanto a la vida, como a los que te rodeaban.
A ti, respetada Montse, mujer espontánea, que siempre nos sorprendía.
A ti, Montse, que nos has dejado huella a todos los que te conocimos.
A ti, espejo y ejemplo por querer compartir con nosotros, tú fuerza.
A ti, persona natural, sencilla, cercana, comunicadora y entusiasta.
A ti, valiente luchadora, encantadora, que tenías y regalabas luz.
A ti, Montse querida, te decimos, que ni la vida ni la muerte, nos podrá
quitar, lo que hemos sentido y siempre sentiremos por ti.
De todo corazón, de tus amigos y compañeros de Parkinson.
31 de Marzo del 2015

sábado, 9 de septiembre de 2017

"Parkinson, admiración y respeto"


Desde hace un tiempo a esta parte, he podido percibir y sentir que cada vez se hacia mayor en mi, la admiración, respeto y estima que siento por los amigos-as o compañeros-as de Parkinson.
Naturalmente este sentimiento es para todos ellos o vosotros, pero sinceramente estoy pensando en personas, hombres y mujeres concretos con nombres y apellidos, de los cuales podria fácilmente hacer una larga lista, pero como podria dejarme o bien olvidarme a alguien, no lo voy a hacer por este motivo.
Me estoy refiriendo a todos los que el Pk, les esta ya afectando hasta el punto, de dificultarles en mucho, su autonomia personal y de movimientos, al mismo tiempo que merma su libertad e independencia, al empezar o ya necesitar depender de otras personas.
Digo todo esto por dos motivos, el primero porque aunque estoy diagnosticado hace ya 15 años, para mi suerte y alegria, yo aun no tengo derecho ni motivos, para quejarme, si lo hiciera, seria un iluso y un desagradecido e incluso un cínico, el otro motivo de mi admiración y respeto por todos ellos o "todos vosotros", es que siento y debo reconocer que no estoy muy seguro de mi respuesta emocional y personal, ante lo que seguramente sucederá algun dia u otro, que la enfermedad avance hacia la dirección que ella quiera.
Por todo ello, he querido compartir mi emoción, sentimiento, respeto y admiración, hacia vosotros, por el enorme y poco valorado, entendido y conocido esfuerzo para luchar dia a dia por llevar junto con vuestras familias una vida lo mas digna y "normal" posible, repito mi admiración y respeto, para mi,sois un ejemplo, que intentare seguir, de una forma digna, el dia que sea necesario, os quiero.

Josep

viernes, 1 de septiembre de 2017

¡¡¡ El dia 1 de Setembre !!!

El dia 1 de setembre, mai sera per mi una data qualsevol, desde el any 1991, es i sera sempre un dia de joia, a on els sentiments i las emocions broten sense aturador, aquesta tarde fara 26 anys que va neixer el meu primer fill, l'hereu, (tot i que no ser d'a que) el primogènit.

Per qüestions diverses, la vida ens a portat a estar separats i sense cap contacte, pero tot i que aixo es cert i doloros, suposo que per les dues bandes, tenim una diferencia apreciable entre ell i jo i es que com a pare, tinc completament guardat a la meva memoria, cada moment, cada instant, cada emoció i cada sentiment que vaig sentir, aquell especial diumenge, per tot aixo, aquest record que tinc i que ningun amb podrá treure mai, torna a veure la llum cada 1 de setembre.

Per aixo dic, escric i sento, que avui es un dels dies mes feliços de la meva vida, desitjo acabar amb dues preciosas paraules, t'estimo Marc.



Traducción:

El dia 1 de septiembre, nunca sera para mi una fecha cualquiera, desde el año 1991, es y sera siempre un dia de alegria, donde los sentimientos y las emociones brotan sin parar, esta tarde hará 26 años que nació mi primer hijo, el heredero, (aunque no se de que) el primogénito.

Por cuestiones diversas, la vida nos ha llevado a estar separados y sin ningun contacto, pero aun que eso es cierto y a la vez doloroso, ¡¡¡supongo que por las dos partes!!!, existe una diferencia apreciable entre el y yo, es la de que como padre, tengo completamente guardados en mi memoria, cada momento, cada instante, cada emoción y cada sentimiento que senti, ese singular domingo, por lo cual, este recuerdo que tengo y que nunca nadie podrá quitarme, sale a la luz cada 1 de septiembre.

Por eso digo, escribo y siento que hoy es uno de los días mas felices de mi vida, deseo terminar con tres preciosas palabras, te quiero Marc.